++ Angine De Poitrine Vol. Ii Lp

Jak wyglądałoby, a przede wszystkim brzmiałoby dziecko zespołu Primus i szalonego Bucketheada? Właśnie tak!

Angine de Poitrine to zespół, który z internetowej ciekawostki błyskawicznie wyrósł na fenomen. Gdy pojawili się w live session KEXP, świat alternatywnej muzyki oszalał na ich punkcie. Zachwycali się nimi zarówno uznani muzycy pokroju Dave’a Grohla, jak i konstruktorzy instrumentów, podkreślając ich technikę, nietypowe strojenia i istnie kosmiczne podziały rytmiczne.

Ich muzyka nie była aż tak szokująca, dla osób osłuchanych np. twórczością ich duchowych „ojców”, o których wspomniałem na początku. Mimo wszystko jest w tym duecie coś hipnotyzującego i absolutnie odjechanego. Coś, co wyróżnia ich na współczesnej scenie. I nawet nie chodzi tu o maski ani cały surrealistyczny wizerunek Khna i Kleka de Poitrine. Prawdziwa magia kryje się w muzyce.

Ich utwory to wykręcony do granic możliwości math rock pełen eksperymentów, nagłych zmian tempa, połamanych rytmów i melodii, które wydają się balansować na granicy chaosu.

Słuchając Angine de Poitrine, ma się wrażenie obcowania z czymś jednocześnie bardzo precyzyjnym i kompletnie odklejonym. Mi osobiście najbardziej leży właśnie ta odklejka. Odklejka, która wymaga od słuchacza skupienia oraz wyobraźni. Ich numery przy każdym kolejnym odsłuchu odkrywają przed nami nowe smaczki. Jakieś ukryte akcenty, nieoczywiste harmonie i rytmy, które tylko uwypuklają fakt, że być może mamy do czynienia z kosmitami...

W czasach, gdy wiele zespołów eksperymentalnych stawia przede wszystkim na techniczny popis, Angine de Poitrine potrafią połączyć wirtuozerię z charakterem, a nawet muzycznym poczuciem humoru, którego nie powstydziłby się Frank Zappa. Uważam, że udało im się uniknąć zaszufladkowania i łatki z napisem „hipsterska łamigłówka dla nerdów szarpiących wąs przy prog rocku z lat 70.”. Luz ukryty w tym wszystkim sprawił, że są zespołem, który potrafi zafascynować nawet wtedy, gdy nie rozumiesz do końca, co właśnie wydarzyło się w ostatnich trzydziestu sekundach utworu. I być może właśnie dlatego tak trudno oderwać od nich uwagę.

Czy za rok lub dwa nadal będziemy o nich pamiętać i zachwycać się ich muzą? Ciężko stwierdzić, ale czy to ważne? Po prostu wolę na spokojnie rozkoszować się tym muzycznym kosmosem i Wam też radzę rzucić się w ten dziwaczny wir, jeśli macie już dość normikowej i przewidywalnej muzy.