Golden days before they end

Wciąż istnieją, te małe kawiarnie, brasserie, puby lub ¿ jak są po prostu nazywane przez gości ¿ chaty, w których czas wydaje się stać w miejscu. Przechodząc obok nich, można usłyszeć głośny śmiech przez uchylone drzwi, a bardzo niewiele osób wchodzi do środka. Zbyt często puby te pojawiają się w wiadomościach kronikarskich, donosząc o nieporozumieniu między przyjaciółmi, którzy natknęli się na nieporozumienie w trakcie alkoholowej sesji. Klaus Pichler (zdjęcia) i Clemens Marschall (tekst) spędzili kilka lat wchodząc do pubów, a nie wychodząc z nich. Badali i dokumentowali równoległe światy społeczne: Pichler uchwycił momenty gości pomiędzy codziennością, szaleństwem i dramatem Marschall nagrał rozmowy z właścicielami pubów. Powstają rodziny zastępcze, w których odprawiane są codzienne rytuały. W tych nieoficjalnych sieciach kwitnie handel wymienny: jesteś przyjmowany do tych kręgów dopiero po pewnym okresie próbnym. Ale kiedy już jesteś członkiem rodziny, trzymacie się razem i pijecie razem przez cały dzień, każdego dnia: bary brandy otwierają się o piątej rano, inne kawiarnie o dziewiątej rano, inne dopiero po południu lub wieczorem, dzięki czemu istnieje 24-godzinna usługa dla starego pokolenia pijących. Meble często pochodzą z lat sześćdziesiątych, a niektórzy goście przychodzą równie długo. Jedyną widoczną oznaką tego, że czas zbiera swoje żniwo, jest wymieranie ludzi. A wraz z nimi puby. Podczas niezliczonych wycieczek po Wiedniu, Pichler i Marschall znaleźli niektóre z tych pubów, które znajdowały się w końcowej fazie swojego istnienia. Ten projekt książkowy jest łabędzim śpiewem dla tych miejsc, które charakteryzowały życie swoich gości przez dziesięciolecia i wkrótce znikną na zawsze.