"Do 1996 roku świat widział wiele hip-hopowych hitów. Niektóre z tych albumów były popowe, inne gangsta, a jeszcze inne opatrzono nieco protekcjonalną etykietką "świadomych społecznie". Niewiele, jeśli w ogóle, zaznaczyło wszystkie trzy pola i żaden nie odniósł większego sukcesu - artystycznego lub komercyjnego - niż drugi album Fugees. Instrumentarium jest jak dla fanów rocka, dość oczywisty cover Boba Marleya dla stonerów i dzieciaków z college'u, a wystarczająco uduchowiony wokal Lauryn Hill, by przemówić do słuchaczy w średnim wieku, którzy wciąż nie są przekonani do hip-hopu. Clef, Hill i trzeci członek Pras Michael - człowiek odpowiedzialny za rozkręcenie całej sprawy pod koniec lat 80-tych - byli wojowniczy i melodyjni, bojownicy o zmiany i wierzący w muzykę pop" (Billboard)

• Czerwone intro
• Ile mikrofonów
• Gotowi czy nie
• Zealoci
• Bestia
• Fu-gee-la
• Rodzinny interes
• Zabija mnie delikatnie swoją piosenką
• Zespół pamięci