Szczerbiec Miecz Koronacyjny 95 cm – replika dekoracyjna z XII wieku, patriotyczna dekoracja, ekskluzywny prezent 1847

Patriotyczny prezent dla emerytów, szefa, dziadka, ojca, kolegów, wujka lub brata

Ekskluzywna dekoracja do każdego wnętrza

Model wierny historycznemu oryginałowi

Wykonany w 100% ręcznie z wysokiej jakości materiałów

Można go postawić na meblu lub zawiesić na ścianie

Imponujący wygląd w oryginale

Miecz nie jest ostrzony i nie jest przeznaczony do ostrzenia (nie nadaje się do walki szermierczej). Klinga wykonana jest z polerowanej stali. Powierzchnia jest polerowana, co zapewnia równą, matową i gładką strukturę. Zalecamy regularne smarowanie klingi bardzo cienką warstwą oleju lub innego preparatu pielęgnującego stal (pomaga to w utrzymaniu wysokiej jakości produktu).

Całkowita długość: ok. 95 cm

Długość klingi: ok. 80 cm

Szerokość klingi przy rękojeści: ok. 5,3 cm

Grubość klingi przy rękojeści: ok. 2–3 mm

Długość rękojeści: ok. 16 cm

Szerokość jelca: ok. 19 cm

Wymiary głowicy: ok. 4,5 x 4,5 cm

WAGA: ok. 1,5 kg

STAL I PIELĘGNACJA

KLINGA: polerowana stal wysokowęglowa – wymagana pielęgnacja

RĘKOJEŚĆ: mosiądz

Powierzchnia jest polerowana, co zapewnia równą, matową i gładką strukturę. Zalecamy regularne smarowanie klingi bardzo cienką warstwą oleju lub innego preparatu przeznaczonego do pielęgnacji stali (pomaga to w utrzymaniu wysokiej jakości produktu).

Poniżej kilka informacji o oryginale:

Szczerbiec – miecz koronacyjny polskich królów – jest jednym z najcenniejszych zabytków historycznych i unikalnym świadectwem polskiej historii. Jest to jedyny zachowany instrument koronacyjny dynastii Piastów. Szczerbiec był układany na ołtarzu nad grobem Świętego (Confessio) jeszcze przed przybyciem królewskiej świty do katedry. Podczas ceremonii koronacji był przekazywany polskim królom.

Wbrew powszechnej opinii, nazwa miecza nie pochodzi od rysy na ostrzu, lecz od wgłębienia (modica laesura), które znajduje się w środku klingi.

Historia

Szczerbiec powstał prawdopodobnie na przełomie XII i XIII wieku w Polsce lub w otoczeniu rzemiosła złotniczego nad Renem. Jego pierwszym udokumentowanym właścicielem był książę Bolesław I mazowiecki (1208–1248). Po raz pierwszy został użyty w 1320 roku podczas koronacji Władysława I Łokietka

Współcześni autorzy hipotetycznie łączą pochodzenie Szczerbca z Bolesławem (zm. 1248), synem Konrada mazowieckiego. Później miecz trafił w posiadanie Władysława I Ellenlanga i został użyty podczas jego koronacji w 1320 roku[1]. Po raz pierwszy Szczerbiec został wymieniony przez Długosza w związku z koronacją Kazimierza Jagiellończyka (1447): „Jan Głowacz z Oleśnicy, wojewoda sandomierski, niósł miecz, zwany Szczerbcem”. Od tego czasu Szczerbiec pojawia się w opisach koronacji[2]. Sadowski, autor pierwszej naukowej analizy miecza, datował go na pierwsze ćwierć XIII wieku i powiązał jego pochodzenie z rejonem Renu. Mówi się, że pierwotnie miecz należał do Zakonu Krzyżackiego, a następnie trafił w ręce Konrada I mazowieckiego, znanego dobroczyńcy zakonu[3].

Podczas potopu szwedzkiego król Jan II Kazimierz zabrał miecz do Śląska. W 1795 roku Prusacy ukradli Szczerbiec ze skarbca na Wawelu. W 1884 roku został zakupiony z kolekcji rosyjskiego ambasadora w Paryżu, Aleksandra P. Basilewskiego, i trafił do Ermitażu w Petersburgu. Po powrocie do Polski, na Wawel, dzięki traktatowi ryskiemu, w 1928 roku. W związku z wybuchem II wojny światowej, w 1939 roku Szczerbiec, wraz z innymi cennymi dziełami sztuki, został ewakuowany do Kanady. W 1959 roku wrócił na Wawel. Obecnie Szczerbiec jest przechowywany w Państwowej Galerii Sztuki na Wawelu.

Budowa

Według badań eksperci od broni (Andrzej Nadolski) „Szczerbiec” to ceremonialny miecz o dwóch ostrzach, wykonany w pierwszej połowie XIII wieku. Ozdobiona rękojeść, wykonana w technice niellu (w której kolor lub metal jest wkładany w wyryte wgłębienia; warsztaty z rejonu Renu) oraz z grawerami, przedstawia po obu stronach symbole Agnus Dei (Baranka Bożego) oraz Ewangelistów.

Ostrze miecza posiada wcięcie, które służyło do umieszczenia relikwii, co było powszechne w średniowieczu. W późniejszych wiekach w to wcięcie umieszczono trójkątny emblemat z herbem Piastów[5]. Złote rękojeści pochodzą z XIV wieku. Pochwa, która według historycznych źródeł była równie ważnym dziełem sztuki, nie zachowała się; jedynym pozostałym śladem jest...