Paproć tasmańska (Dicksonia antarctica) – 1 porcja zarodników

W naturze paproć tasmańska osiąga wysokość do 15 metrów, a długość jej liści wynosi 4 metry. Pseudo-pień składa się z obumarłych liści i osiąga u nas maksymalną wysokość około 4 metrów. Pień jest najbardziej wrażliwy na mróz, ale bez ochrony może przetrwać temperatury do około 5 stopni Celsjusza poniżej zera. W przypadku silniejszych lub dłuższych mrozów pień należy dobrze owinąć jutą, tkaniną klimatyczną, folią itp. Liście obumierają, ale odrastają na wiosnę. Młode rośliny najlepiej przenosić każdej zimy do domu. Należy zapewnić im zacienione miejsce i regularnie spryskiwać wodą. Gatunek ten rośnie bowiem pierwotnie w wilgotnych lasach mglistych i wzdłuż rzek, przez co jest mniej odporny na suszę.

Opis wysiewu: Zarodniki można wysiewać na podłoże do siewu i sadzonek. Podłoże należy wcześniej wysterylizować w celu wyeliminowania grzybów: w tym celu należy zalać całą powierzchnię wrzątkiem. Rozsyp zarodniki na całej powierzchni podłoża i przykryj miskę/doniczkę folią spożywczą. Umieść ją w jasnym miejscu w domu i od czasu do czasu spryskuj wodą deszczową. Po kilku miesiącach do roku powinny wyrosnąć pierwsze paprocie.

Specyfikacja:

• Rodzina: Dicksoniaceae
• Nazwa naukowa: Dicksonia antartica
• Nazwa polska: paproć drzewiasta tasmańska
• Pochodzenie gatunku: Tasmania
• Okres siewu: przez cały rok
• Trudność: Wyzwanie
• Minimalna temperatura: -5 stopni Celsjusza